ระยะนี้ชีวิตเริ่มกลับมาปรกติขึ้นนิดหน่อย
แต่ระดับความเหงายังคงที่ไม่มากไปและน้อยเกิน
เจือๆอยู่ในชีวิตพอให้รู้ตัวว่า

การที่ลมเย็นๆ ปะทะผิวระหว่างขี่มอเตอร์ไซค์นั้น
มันทำให้น้ำตาอุ่นๆ ไหลออกมาอย่างรู้สาเหตุ
หรือ
การเดินในซุปเปอร์มาเก็ตเวลาเที่ยงคืนนั้น
ทำให้เรามีเวลาในการอ่านส่วนประกอบทางเคมีของน้ำยาปรับผ้านุ่ม
หรือ
การจูงมือของคุณลุงคุณป้า คุณตาคุณยาย และคู่รักทุกคู่นั้น
ทำให้เรารู้สึกวูบวาบหวั่นไหวและจบด้วยรอยยิ้มที่มอบให้คู่นั้นๆ เสมอ
หรือ
การที่เราได้เห็น ได้รู้ ได้ยิน ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเธอนั้น
ทำให้ปวดร้าวเหลือเกินเมื่อมันไม่มีทางเป็นไปได้

ทำไมจึงนำเธอออกจากความทรงจำเราไม่ได้เสียที


๐๐รู้สึกเกิดขึ้นตอนเดินจัสโก้ซุปเปอร์มาร์เก็ตตีหนึ่งนิดๆ๐๐

ตามอ่านตอนใหม่ๆได้ที่นี่ครับ

http://www.bloggang.com/viewblog.php?id=noppung&group=12